jolag

Szukam nieśmiało Twojego obrazu pośród tłumu ludzi,
spowitych codziennością spraw banalnych i nieistotnych.
Szukam Twych smutnych jak późna jesień oczu,
zatopionych w głębię ciszy, ciepła głosu zagubionego
w potoku słów niechcianych.
Szukam głębi Twego istnienia, wyrażanego delikatnym
szeptem łagodności i powagi.
Szukam Cię nieśmiałym wzrokiem wtuloną w miłującą,
cichą obecność Ojca.
Przekonany, że istniejesz ukryta gdzieś pośród ludzi,
wciąż Cię szukam i spotkać nie mogę.
Może od wielu już lat nosisz w oczach smutek samotności
i późną jesienią snujesz się po parku zbierając
zeschłe liście na bukiet?
Może kryjesz się w swych marzeniach i tęsknotach przed
niespełnieniem i złem tego świata?
Może z głębin Twego serca wciąż wydobywa sie niemy krzyk
o miłość, bo przecież tak bardzo pragniesz kochać?
Może...
Czy będzie nam dane się poznać, czy Opatrzność pozwoli naszym ciepłym spojrzeniom,
delikatnym dloniom... odnaleźć się w pośpiesznaj rzeczywistości?