adamxz

Chciałem napisać coś radosnego.
Ale czy cieszyć się umiem?
Chciałem dać ci odrobinę nadziei.
Ale co się nadzieją zowie?

Gdzie mój optymizm,
moja wiara i moje idee?
Gdzie się podział ten człowiek
zawsze pewny siebie?

To przez nią! To Ona!
Wdarła się do serca mego przemocą.
Zatruwając ten mięsień
swym jadem ohydnym.

Radość, nadzieja bluszczem tym spowite.
Na stosie tej onej miłości zabite.
Idee i wiara we mnie długo się broniły
Ognie miłości i je także do cna wypaliły.

A gdy płomień jadowity
dokonał dzieła zniszczenia
Pozostały jedynie cierpienia
Zgliszcza i duszy okruch.

Zniknęła też Miłość-Morderca!
Pozostawiając pustkę
w miejscu mego serca.
Miłość-Morderca!
I popioły z serca.